μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...72ο - ποιητής


                                                                          από μικρός διδάχτηκε
                                                                            εκείνες τις σκληρές
                                                                           τις ιδρωμένες λέξεις

                                                                   και στα ογοδντα εφτά του χρόνια
                                                                           με τα ξερά του δάχτυλα
                                                                  και την πλημμυρισμένη του καρδιά                                                                                                         στο χώμα ο γέρος έγραφε τον ουρανό

                                                                      κάτσε, του είπαν, ξεκουράσου
                                                                         που βρίσκεις τόση δύναμη
                                                                   να βγαίνεις κάθε μέρα στο χωράφι

                                                                      για λίγο σήκωσε πέρα μακριά
                                                                              τα ήμερα του μάτια
                                                                        αν δεν τσαπίσω θα πεθάνω
                                                                                    είπε απλά

                                                          (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)


Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα... 71ο - ύμνος ερωτικός


                                                                                    κανένα γυναικείο χέρι
                                                                                            δεν κράτησα
                                                                                     δεν χάιδεψα ως τώρα
                                                                                       με την παλάμη μου
                                                                                        με τ' ακροδάχτυλα
                                                                                    τόσο θερμά κι ερωτικά
                                                                                     όσο ένα κοινό μολύβι

                                                                                 ένα μολύβι που κουρνιάζει  
                                                                          ανάμεσα στον μέσο και τον δείκτη
                                                                             και κάτω απ' τον αντίχειρά μου
                                                                                                έτοιμο
                                                                             να γονιμοποιήσει το λευκό χαρτί
                                                                             ένα μολύβι που ποτέ δεν ζήλεψε
                                                                          την άψυχη παρέμβαση των πλήκτρων

                                                                                γνωρίζει πως εμείς οι τρεις
                                                                                    τις ίδιες ρίζες έχουμε
                                                                                 κοινή καταγωγή το δάσος
                                                                            και φτερουγίζει στο άγγιγμά μου
                                                                                μέσα στα μάτια μου θυμάται
                                                                                 το δέντρο που ήταν κάποτε
                                                                        και δακρυσμένο σηκώνει απ' το χαρτί
                                                                                 τα φύλλα του στον ουρανό

                                                                     (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα...70ο - και πάλι στα δεκαοχτώ ένα βράδυ






                                                         ένα καράβι μαγικό αργά το βράδυ
                                                             με κόκκινα πανιά και ξάρτια
                                               ρίχνει άγκυρα στης παραλίας το βαθύ γαλάζιο

                                                       μόλις κι οι δυο πατήσετε τη σκάλα
                                               κι είναι το χέρι της σφιχτά μες στο δικό σου
                                                        αρχίζει να γυρίζει πίσω ο χρόνος

                                                 καθώς κάτω απ’ τον ουρανό απλώνεται
                                                          μεθυστική η σειρά τα φώτα
                                          από το Καλοχώρι ως το Μικρό Καραμπουρνάκι
                                               καθώς το χέρι σου χαϊδεύει τα μαλλιά της
                                             κι είναι τα μάτια σου μες στα δικά της μάτια
                                                καθώς απέναντι η ρουτίνα της ζωής σας
                                               γίνεται όνειρο νυχτερινό μέσα στη λάμψη
                                                 ξαναγυρίζετε στα δεκαοχτώ σας χρόνια

                                               βουβοί κι εκστατικοί μπροστά στο θαύμα
                                                     εισπνέετε τότε το εξαίσιο άρωμα
                                                 της νιότης σας που χάθηκε για πάντα



(από τη συλλογή Ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη, 2013)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 69ο - μητρόπολη της μνήμης, της ψυχής




                                                                              πόσοι και πόσοι αγάπησαν
                                                                           και χάθηκαν σ’ αυτή την πόλη
                                                                            κι άφησαν ένα φως παράξενο
                                                                            σαν απ’ τα μάτια τους θαμπό
                                                                                 σε ρημαγμένες πέτρες
 
                                                        παιδιά της προσφυγιάς στα καλντερίμια της
                                                               με τον απέραντο καϋμό της μνήμης
                                                              στους λόφους και τις φτωχογειτονιές
                                                                          γύρω απ’ τον κόλπο
 
                                                             λάμπουν εκστατικά τα ερείπια από τότε
                                                              ένα παράξενο ψηφιδωτό της ιστορίας
                                                                     κάστρα και μαυρισμένα ξύλα
                                                                       αόρατα τζαμιά, συναγωγές,
                                                                   αψίδες, μακεδονικά κτερίσματα,
                                                       τάφοι και εκκλησιές βυζαντινές μέσα στο χώμα
                                                              φαντάσματα που ψιθυρίζουν μυστικά
                                                                        απ’ την αρχή του χρόνου

                                                            εδώ το σούρουπο ανατέλλουν οι ψυχές
                                                                         κόκκινος ήλιος, σύννεφα
                                                που παιχνιδίζουν με τον άνεμο στον ουρανό
                                                στο άπειρο που ονειρεύονται και ταξιδεύουν 


(από τη συλλογή Ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα - 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη, 2013)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...68ο - μια κιμωλία στον μαυροπίνακα



                                                                                           ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου
         χρόνια μετά βυθίζομαι στα χρώματα
       στη μουσική των λέξεων
        έκπληκτος διακρίνω
      να αναδύονται γρίφοι και αινίγματα
        εκστατικά φωνήεντα
       που θέλγεται το άγνωστο να μου υπαγορεύει

       κάπως καλύτερα αναγνωρίζω τώρα
      αυτά που γράφει ο δάσκαλος στον μαυροπίνακα
     μια κιμωλία εγώ που λιώνει αργά
     ανάμεσα στα δάχτυλα του

                                                                 (από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...67ο- όσα για λίγο τιθασεύει η προσμονή



                                                                       πορτοκαλί ημίφως στο δωμάτιο
                                                                                μισάνοιχτα τα χείλη
                                                                        μισάνοιχτα τα γυνακεία γόνατα
                                                                                     όσα για λίγο
                                                                       πολύ λίγο τιθασεύει η προσμονή   

                                                                                 μάτια υγρά απάτητα
                                                                                    ψιθυριστή φωνή
                                                                               ένα ρίγος ανεπαίσθητο
                                                                          που διατρέχει την επιδερμίδα
                                                                       και τη βελούδινη κομμένη ανάσα

                                                                                  μετέωρη η στιγμή
                                                                               πάνω απ' την άβυσσο
                                                                                   μετέωρη η φωτιά
                                                                                    στις χαραμάδες
                                                                             μέχρι το πρώτο άγγιγμα
                                                                                το πρώτο εκείνο αχ

                                               (από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 66ο - εκστατικά



σιγή
απέραντη σιγή
σαν από θάλασσα βαθιά
πολύ βαθιά
σιγή με λάμψεις
που συνθέτουν φως
ένα άλλο φως
πιο μαγικό
εκστατικό
μια νύχτα κι έναν ουρανό
μια δίψα
σιγή
που εκπέμπει μουσικές
που πλημμυρίζει χρώματα
κι όλα είναι απλά
μεθυστικά
όλα είναι τώρα
και ύστερα
και πριν
και πάντα
τα μάτια σου

                                                             (από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα... 65ο - Αισιοδοξία


                                                                                              μια λάμψη
                                                                                στο μαύρο χώμα τ' ουρανού

                                                                                           ένα λουλούδι
                                                                                     πάνω στον τάφο του
                                                                                         ή ένα χαμόγελο
                                                                                  σε ραγισμένο πρόσωπο

                                                                                             ο έρωτας
                                                                                   μπροστά στον θάνατο

                                                               (από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο, 2010)


Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ....64ο - ένα ποίημα




 
ένα ποίημα
από παλιό σκοτάδι
από θολό πυκνό βυθό
που αναδύθηκε στο φως

ένα ποίημα
γυμνό
εμπρηστικό
κόκκινο επιφώνημα
της φλόγας ή της αστραπής

ένα ποίημα
μυστικό
εξωτικό
κι όμως απλό
κι όμως γλυκό
κι όμως απέραντα μαγευτικό

ένα ποίημα
που δεν γνωρίζει
το άρωμα
τη μουσική
το ίδιο τ’ όνομά του

ένα ποίημα
ένα τρέμουλο στα γόνατα
ή τα χείλη
που κρύβεται και φανερώνεται
και λάμπει

εσύ


                                                               (από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο, 2010)